Busy ang mga tao sa paghahanda sa gaganaping Lantern Parade na nangyayari lamang isang beses sa isang taon (malamang!). Pero hindi ako kasama sa ka-busy-hang ito dahil busy ako sa paghahanda sa pagu-usher ko sa isang play ng mga bata. Kailangan kasi ng pera. MAhirap ang buhay sa kasalukuyan. Imbes na mag-enjoy ako sa panonood ng mga naggagandahang parol na ginawa ng mga estudyante, ako ay nahihirapan sa kasisita at kababantay sa mga manonood na mga pasaway na kumukuha ng video sa kalagitnaan ng play. Gabi na nang matapos ang play at kasabay noon ay maririnig mo ang mga paputok mula sa parada.

Kinabukasan ay dali-dali akong umuwi upang makita ang aking ama na  matagal ko ng hindi nakakapiling dahil ako ay nag-aaral sa malayong lugar (in relation sa bahay namin). MAsaya at sabik ako sa pag-uwi nang aking madatnan ang aking lola, na siyang nagmahal at nag-aruga sa akin simula ng ako’y bata pa, na nakahimlay sa malaking puting metal na kahon. Ang daming ilaw. Makikita ang mga bulaklak sa tabi ng kanyang kinahihimlayan. Hindi ko napigilang umiyak.

I WANNA GIVE YOU ALL A BIG BIG HUG!
MABAIT AKO NGAYON DAHIL DI AKO HAGGARD AT DAHIL MAGPAPASKO NA!
YEEPEE!
SA MGA NABALAJ AT PATULOY NA NABABALAJ SAKIN, SORRY NA
MASAMA AKO PERO MABAIT AKO NGAYON!
YEHEY!
MAGCELEBRATE TAYO!!

PS.
DI NA KO MAGBABASA NG BULLETIN PARA DI AKO MAMBALAJ.
KUNG KASALANAN MAN ANG MAGBIGAY NG HONEST NA REACTION SA MGA POSTS NYO, PATAWAD.

ang bilis ng pera sa kamay ko

wala pang isang linggo, halos 1.5kphp na ang nagastos ko.

grabe. wala naman akong naaaccomplish.

tapos parang wala akong pinatutunguhan.

anlabo talaga.

pressured na ko.

dahil nagbabanggaan ang acads at org matters sa buhay ko.

finals pa naman ngayon.

tinadtad ako ng kamalasan<kung may malas man> sa buhay.

hindi ko na alam ang gagawin ko.

may four papers pa ko at isang exam.

wala na kong ginagawa.

hindi pa ko natutulog.

hindi pa ko nakakatapos ng paper.

hindi pa ko nakakapag-aral.

wala akong nagawa.

wala akong naaccomplish.

sadness.

haggardness.

amf talaga.

ayoko na.

almost 7hrs na kong naghihintay ng charger! arghh

WALA NA TALAGA. HAHAHAHA.

ang tao ay tulad ng isang halaman. hitik na hitik sa kanyang kabataan. mayabong, madaling madala ng agos. nasa yugto ng pagpapasya. <nakalimutan ko yung nasa isip ko>

*** to be

it’s been years when I became your friend and companion.

we have spent so many days together, not only because we were classmates, but also we were(?) friends.

I do not know any single moment, since we became closer to each other, that we missed.

but now, I am history to them.

and they are my memories.

ANLABO

social statistics.

maganda pakinggan hindi ba?

ngunit ano nga ba ang nasa likod ng isang napakachakang subject na ito?

alamin

papers. papers. papers.

parati na lang papers. malamang estudyante ako!

pero bakit nga ba ako gumagawa ng papers?

dahil requirement ito at kelangan kong maipasa ang subject na yun o dahil gusto ko at nag-eenjoy ako sa ginagawa ko?

pag gumagawa ako ng papers, wala na akong panahon para makipagkwentuhan ng may kabuluhan sa ibang tao.

nagiging wala akong kwentang kausap, walang kwenta!

at kahit di ako nagawa ng papers ay palagi naman akong stressed dahil sa papers!

kaya ang resulta, wala rin akong kwentang kasama.

gets mo?

hindi na maganda ang dinadaloy ng ating relasyon.

ayaw mo sa akin at gayundin ako sa iyo.

ang relasyon natin ay isang mutual kung saan ayaw na natin sa itinatakbo ng ating relasyon na bulok na at hinihintay na lamang na tuluyang madecompose at maging pataba na lamang sa lupa.

lalong lumalala ang mga di pagkakaintindihan sa paglipas ng bawat araw na tayo ay magkasama.

walang nangyayaring positibo, o kung meron man ay natatabunan na ito ng mga negatibo.

wala ng saysay pa pag pinagpatuloy pa natin ito.

o sadya lang bang naghihintay na lamang tayo ng hudyat ng paghihiwalay na tunay?

tayo ay tulad ng isang nabubulok na kahoy na hinihintay na lamang gumuho bago tuluyang maging kapaki-pakinabang sa lupa.